ΛΗΜΝΟΣ

Η Λήμνος είναι νησί στο βορειοανατολικό Αιγαίο, μεταξύ των νησιών της Ίμβρου, της Λέσβου και της Σαμοθράκης. Αποτελεί το 8ο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας με έκταση περίπου 477 τ. χλμ. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερο λιμάνι είναι η Μύρινα, παλιότερα γνωστή και ως Κάστρο, με μόνιμο γενικό πληθυσμό του νησιού 17.000 άτομα. Το όνομα Λήμνος είναι πανάρχαιο, αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο , προέρχεται είτε από την ομηρική λέξη Λήιον, που προσδιορίζει το σπαρμένο χωράφι, τον αγρό, ή από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις "ληίς" (που σημαίνει κοπάδι) + "μήλο" (που σημαίνει πρόβατο), δηλαδή νήσος κοπαδιών αιγοπροβάτων. Κατά την μυθολογία, η Λήμνος είναι το νησί του Ηφαίστου. Η ανάπτυξη της μεταλλουργίας από τους παλαιότατους κατοίκους του νησιού αποδόθηκε στο θεό Ήφαιστο. Κατά το μύθο, ο Ήφαιστος μεταβίβασε τη γνώση της τέχνης στους Καβείρους, παιδιά που απέκτησε από τη νύμφη Καβειρώ. Αυτοί, αργότερα, λατρεύονταν σε ένα ειδικό ιερό που χτίστηκε στη Λήμνο, το Καβείριο. Λήμνια κακά.  Η συνέχεια του μύθου λέει, πως κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θόαντα οι Λήμνιες παραμέλησαν τη λατρεία της Αφροδίτης. Γι' αυτό η θεά τις τιμώρησε με δυσοσμία, με αποτέλεσμα οι άνδρες να τις αποφεύγουν και να φέρουν γυναίκες από τη Θράκη. Τότε οι Λημνιές αποφάσισαν να εξοντώσουν όλους τους άντρες του νησιού και όλα τα μικρά αγόρια, πετώντας τους από το λόφο Πέτασσο στη θάλασσα.Οι παλαιότεροι λένε ότι αυτή η άγρια δολοφονία έγινε σε μια περιοχή που ονομάστηκε "Ανδροφώνιο" και είναι το σημερινό Ανδρώνι. Οι σημαντικότεροι αρχαιολογικοί χώροι του νησιού είναι η Πολιόχνη στην ανατολική ακτή της Λήμνου, η Προϊστορική Μύρινα, το Καβείριο και η Ηφαιστία στα ΒΑ του νησιού καθώς και η νησίδα του Κουκονησίου κοντά στον Μούδρο. O κόλπος του Μούδρου είναι από το ασφαλέστερα φυσικά λιμάνια της Ελλάδας και της ανατολικής Μεσογείου. Λόγω της σπουδαιότητάς του, ο κόλπος χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες ιστορικές περιόδους ως ναυτική βάση και ορμητήριο πολεμικών επιχειρήσεων. Η Λήμνος, εκτός των άλλων, κρύβει και μια μεγάλη ποικιλία από ανεκτίμητα και σπάνια οικοσυστήματα. Τα ηφαιστειακά τοπία της, οι γεμάτοι με αποδημητικά πουλιά υδροβιότοποι, η φυσική Αλυκή, οι περίφημες «αμμοθίνες», τα πλούσια ενδημικά είδη φυτών, ένα σπάνιο υπολειπόμενο δάσος βελανιδιών, απέραντα βοσκοτόπια, ακόμη και καταρράχτες, αποκαλύπτουν εκλεκτή ομορφιά και μοναδικότητα. Γαστρονομία: Η Λήμνος έχει μεγάλη παράδοση σε τοπικά προϊόντα, όπως τα γαλακτοκομικά, κυρίως τυριά ("μελίχλωρο", "κασκαβάλι","καλαθάκι"), μέλι και σιτηρά (τα παξιμάδια,το σταρένιο αλεύρι καθώς και τα φλομάρια είναι ξακουστά) καθώς επίσης και μεγάλη ποικιλία κρασιών, λευκών και κόκκινων με ιδιαίτερη γεύση λόγω του ηφαιστειογενούς εδάφους της. Η πιο γνωστή ποικιλία κόκκινου κρασιού είναι το καλαμπάκι ή λημνιό (ονομασία προέλευσης). Σε ότι αφορά το λευκό κρασί η πιο δημοφιλής ποικιλία είναι το μοσχάτο Αλεξανδρείας. Επίσης γνωστά είναι και κάποια παραδοσιακά γλυκά της, όπως τα "βενιζελικά" (τα οποία πήραν το όνομά τους από το γεγονός ότι άρεσαν πολύ στον Ελ. Βενιζέλο που τα δοκίμασε κατά την επίσκεψή του στη Λήμνο μετά την απελευθέρωση του νησιού) και οι "σαμσάδες" (σιροπιαστό γλυκό με σουσάμι τυλιγμένο σε φύλλο). Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζουν και τα κατιμέρια (θυμίζουν μελωμένο ψωμάκι), τα οποία προσφέρουν ειδικά στο χωριό Άγιος Δημήτριος. Γενικότερα προσφέρει μία ποικιλία  προορισμών για οποιοδήποτε είδους τουρισμού, τόσο θρησκευτικού λόγω του αριθμού εκκλησιών και ξωκκλησιών, όσο αθλητικού και οικολογικού και γαστρονομκού. Το ήμερο τοπίο της Λήμνου, περιβάλλεται από μια αμμουδερή δαντέλα γεμάτη με μερικές απ' τις πιο όμορφες παραλίες της Ελλάδας. Κάποιες ή όλες απ' τις περίπου 30 επισκέψιμες αμμουδιές είναι ο φυσικός προορισμός για κάθε επισκέπτη του νησιού.